داشتم اخبار بی بی سی می خواندم در باب روابط تیره و تار ایران و بریتانیا در 60 سال اخیر، بعد دیدم یک جایی یک مقام مسئولی از بریتانیا گفته:
ایران و بریتانیا زندانی پیشینه ی روابط خود نباشند و فلان و بهمان.
ایران و بریتانیا زندانی پیشینه ی روابط خود نباشند و فلان و بهمان.
خواستم بگویم مقامات ایران گول نخورند یک وقتی با این حرف. ناممکن است. من عمری است تلاش کرده ام که زندانی پیشینه ی روابط خود نباشم؛ زندانی روابطم با ملیتم، زندانی روابطم با خانواده ام، زندانی روابطم با آدمهای گذشته و نگذشته ام ولی می دانم که نمیشود.
یک جایی دم های خروس بر قسم های حضرت عباسم پیروز می شوند و این همه غل و زنجیر می ریزند بیرون.
یک جایی دم های خروس بر قسم های حضرت عباسم پیروز می شوند و این همه غل و زنجیر می ریزند بیرون.
توصیه ی من به ایران و بریتانیا این است که با پیشینه ی خود صلح کنند. بپذیرندش و یک راهی پیدا کنند که این زندان کمی دلپذیرتر باشد برای هر دو طرف. راهش را اگر پیدا کردند به من هم بگویند لطفن.
تشکر هم می کنم.
